Галоўная | Рэгістрацыя | Уваход
КАРЧМА "НА РОСТАНЯХ"
Меню сайту
  • Каталог артыкулаў
Форма увахода
Катэгорыя раздзелу
Закускі [80]
Салаты [1267]
Першыя стравы [1037]
Галоўныя мясныя стравы [260]
Галоўныя стравы з птушак [161]
Галоўныя стравы з рыбы [190]
Галоўныя стравы з морапрадуктаў [26]
Галоўныя стравы з субпрадуктаў [49]
Грыбныя стравы [28]
Крупяныя стравы [147]
Малочныя стравы [38]
Мучныя стравы [358]
Гароднінныя стравы [81]
Стравы з яек [119]
Запяканка [315]
Стравы з садавіны і ягад [120]
Дэсерт [221]
Напоі [1083]
Прыправы [797]
Соусы [110]
Спецыі і духмяныя травы [120]
Дзічына [46]
Печыва [30]
Тарты [7]
Экзатычная кухня [32]
Экстрымальная кухня [4]
Эратычная кухня [109]
Алкагольныя напоі [206]
Нарыхтоўка садавіны і ягад [54]
Нарыхтоўка гародніны [381]
Нарыхтоўка іншых прадуктаў [87]
Рытуальная кухня [191]
Лекавая кухня [21]
Гістарычныя кухні [8]
Пошук
Сябры сайту
  • Официальный блог
  • Сообщество uCoz
  • FAQ по системе
  • Инструкции для uCoz
  • Статыстыка

    Анлайн усяго: 1
    Гасцей: 1
    Карыстальнікаў: 0
    Галоўная » Артыкулы » Дзічына

    ЧЫРВОНАЯ ЛЯСНАЯ ДЗІЧЫНА

    Значна радзей, чым птушыную дзічыну, ужывалі буйную чырвоную лясную дзічыну, г. зн. мядзведзіну, аленіну, ласяціну і г.д. Мядзведжы кумпяк, як правіла, пасля марынавання запякалі ў жытнім цесце. З аленіны, ізюбрыны і ласяціны, а таксама з больш даступнай заячыны рабілі смажаніну.

    Дзічыну вытрымлівалі пасля забою да трох тыдняў (вытрыбушаную, але часта ў шкуры, асабліва заячыну), а затым вымочвалі ў квасу ці ў настояным на траве воцаце (гл.) ад некалькіх гадзін да тыдня ў залежнасці ад велічыні кавалкаў мяса і віду жывёлы. Для падрыхтоўкі звычайна выкарыстоўвалі заднюю частку дзічыны.

    Лепшай заячынай лічылася мяса русака, бяляк стаяў на другім месцы. Аленіну з-за спецыфічнага паху падвяргалі больш стараннай папярэдняй апрацоўцы, працягламу марынаванню. І наадварот, мяса ізюбра, якое мае адмысловыя прыемны пах і густ, ніколі не запраўлялі рэзкімі затаўкамі і смажылі на ўласным тлушчу, без выкарыстання сала.

    Працэс смажання галоўным чынам быў аналагічны смажанню буйнай птушынай дзічыны з ужываннем шпігавання салам, якое прараблялі наступным чынам: сала наразалі на вузенькія брусочкі, абвальвалі іх у сумесі тоўчанага перцу, гваздзіічкі, маярану і ядлаўцовых ягад, узятых пароўну; рабілі ў мясе глыбокія надрэзы - праколы і ўсоўвалі ў іх брусочкі сала.

    Смажылі дзічыну звычайна ў печы на блясе на працягу 2 - 3 гадзін. Часам ужывалі камбінаваную апрацоўку: абсмажвалі на ражне, а затым на блясе. Так падрыхтоўвалі часцей за ўсё толькі паляндвічную частку.

    У якасці спецыфічных рэзкіх затавак да чырвонай лясной дзічыны ішлі ягады ядлоўца і маладыя хваёвыя шышачкі, сабраныя ранняй вясной, адразу пасля утварэння завязі, высушаныя і змеленыя ў парашок. Акрамя таго, выкарыстоўвалі звычайную рэзкую зеляніну пятрушкі, салеры, цыбулі, а з рэзкіх затавак - першым чынам гвадзічку і размарын, лаўровы ліст.

    Гарнірамі да лясной дзічыны гэтак жа, як і да птушынай, служыла мочаная і салёная садавіна і лясныя ягады, смажаныя ў масле кіслыя (антонаўскія) яблыкі, цытрыны, а пазней – тушаная у вылучыўшымся з дзічыны соку бульба.

    Да дзічыны прынята было падаваць бруснічны ці журавінавы моцны квас. Вядома, падрыхтоўка дзічыны адымае шмат часу. Аднак працэс гэты ўносіць у наш побыт тую атмасферу незвычайнасці, святочнасці, у якой заўсёды мае патрэбу чалавек

    Катэгорыя: Дзічына | Дабавіў: wawkalaki (12.07.2014)
    Праглядаў: 134 | Рэйтынг: 0.0/0
    Усяго каментараў: 0
    avatar